
رجب، یکی از ماه های حرام می باشد. این ماه حتی قبل از اسلام نیز دارای منزلتی خاص بوده و خونریزی در آن ممنوع بوده است.[1]
در روایتی پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرموده اند: «إِنَّ رَجَبَ شَهْرُ اللَّهِ» رجب ماه خدا می باشد.[2]
روزی پیامبر (صلی الله علیه و آله)، زمانی که ماه رجب فرا رسیده بود در بین مردم چنین فرمودند: « ... قَدْ أَظَلَّكُمْ شَهْرٌ عَظِيمٌ مُبَارَكٌ وَ هُوَ شَهْرُ الْأَصَبِّ» یک ماه بزرگی بر سر شما سایه افکنده است که ماه ریزش است! خدا رحمتش را بر تمام بندگان با ایمان نازل می کند.[3]
خداوند در حدیث قدسی چنین خطاب می کند: «الشَّهْرُ شَهْرِي وَ الْعَبْدُ عَبْدِي وَ الرَّحْمَةُ رَحْمَتِي» ماه رجب، ماه من است؛ بنده، بنده من است؛ رحمت، رحمت من است. اگر کسی در این ماه مراه بخواند؛ اجابتش می کنم... این ماه را ریسمان بین خودم و بندگانم قرار دادم، اگر کسی به آن چنگ بزند به وصال من می رسد.[4]
امام صادق (علیه السلام) فرموند: روز قیامت که فرا می رسد؛ « نَادَى مُنَادٍ فِي بُطْنَانِ الْعَرْشِ أَيْنَ الرَّجَبِيُّونَ» یک ندایی از دل عرش می آید: رجبیون کجا هستند؟!
عده ای می ایستند که چهره های آنان درخشان است...
خود خدا با ایشان صحبت می کند: ای بندگان من، جایگاه شما را گرامی می دارم. غرفههايى از بهشت به شما ارزانى مىدارم كه از زير آن جوىها جارى است و در آنها جاودانه هستید.[5]
چگونه به این درجه برسیم؟
در همین روایت به این سوال جواب داده شده! پس مهم ترین اعمال رجب را ذکر می کنیم.
اهل بیت، در روایات زیادی تاکید به روزه داری در این ماه کرده اند. حتی 1 روز!
در روایت (این الرجبیون) در ادامه خدا به بندگانش چنین می فرماید: «إِنَّكُمْ تَطَوَّعْتُمْ بِالصَّوْمِ» شما با میل و رغبت، در این ماه روزه می گرفتید.
امام صادق (علیه السلام) می فرمایند: این فضیلت برای کسی است که یک روز را از اول یا وسط یا آخر، روزه بگیرد.[6]
پیامبر (صلی الله علیه و آله)، در خطبه ای برای هر روز، روزه گرفتن در ماه رجب فضیلتی ذکر می کنند.[7]
بعضی از آثار روزه ماه رجب:
بهشت بر او واجب می شود
همراهی با اهل بیت (علیهم السلام) در قیامت
به دست آوردن مقام شفاعت
بخشش گناهان گذشته و توفیق استغفار برای گناهان آینده
داخل شدن در بهشت بدون حساب
بسته شدن در های جهنم به ازای هر روز
باز شدن در های بهشت به ازای هر روز
و...
از پیامبر (صلی الله علیه وآله) پرسیده شد؛ اگر کسی توانایی روزه گرفتن را نداشته باشد چگونه می تواند به این مقامات برسد؟
ایشان فرمودند: « يَتَصَدَّقُ فِي كُلِّ يَوْمٍ بِرَغِيفٍ عَلَى الْمَسَاكِين» هر روز یک نان به فقرا صدقه بدهد. سوگند به آن كسى كه جانم به دست اوست، اگر كسى هر روز اين صدقه را بدهد، به تمام آنچه گفتم و به بيشتر از آن خواهد رسيد، و اگر همه خلق آسمانها و زمين گرد آيند تا اندازه اجر او را معيّن كنند، به ده يك آن فضايل و درجاتى كه در بهشت به آنها مىرسد، نخواهند رسيد.
بار دگر از ایشان پرسیدند؛ اگر کسی توانایی صدقه دادن نداشته باشد؛ چه عملی انجام دهد؟
فرمودند: در هر روز 100 مرتبه بگوید: سُبْحَانَ الْإِلَهِ الْجَلِيلِ سُبْحَانَ مَنْ لَا يَنْبَغِي التَّسْبِيحُ إِلَّا لَهُ سُبْحَانَ الْأَعَزِّ الْأَكْرَمِ سُبْحَانَ مَنْ لَبِسَ الْعِزَّ وَ هُوَ لَهُ أَهْل[8]
پیامبر فرمودند: «رَجَبٌ شَهْرُ الِاسْتِغْفَارِ لِأُمَّتِي» رجب، ماه استغفار و طلب آمرزش برای امت من است....[9]
در چندین روز از ماه رجب، به زیارت امام حسین (علیه السلام) سفارش شده است.
روز اول: امام صادق (علیه السلام) فرمودند: اگر کسی روز اول رجب به زیارت کربلا برود؛ خدا گناهان او را می بخشد.[10]
نیمه رجب: از امام رضا (علیه السلام) پرسیدند، چه زمانی به زیارت کربلا برویم؟ فرمودند: در نیمه رجب و نیمه شعبان.[11]
در پایان اشاره می کنیم به دعایی که در نامه امام زمان (عج الله تعالی فرجه) به نائب دوم خود فرمودند: در هر روز از ماه رجب این دعا را بخوانید:
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِمَعَانِي جَمِيعِ مَا يَدْعُوكَ بِهِ وُلَاةُ أَمْرِكَ الْمَأْمُونُونَ عَلَى سِرِّكَ الْمُسْتَبْشِرُونَ بِأَمْرِكَ الْوَاصِفُونَ لِقُدْرَتِكَ الْمُعْلِنُونَ لِعَظَمَتِكَ أَسْأَلُكَ بِمَا نَطَقَ فِيهِمْ مِنْ مَشِيَّتِكَ فَجَعَلْتَهُمْ مَعَادِنَ لِكَلِمَاتِكَ وَ أَرْكَاناً لِتَوْحِيدِكَ وَ آيَاتِكَ وَ مَقَامَاتِكَ الَّتِي لَا تَعْطِيلَ لَهَا فِي كُلِّ مَكَانٍ يَعْرِفُكَ بِهَا مَنْ عَرَفَكَ لَا فَرْقَ بَيْنَكَ وَ بَيْنَهَا إِلَّا أَنَّهُمْ عِبَادُكَ وَ خَلْقُكَ فَتْقُهَا وَ رَتْقُهَا بِيَدِكَ بَدْؤُهَا مِنْكَ وَ عَوْدُهَا إِلَيْكَ أَعْضَاد وَ أَشْهَادٌ وَ مُنَاةٌ وَ أَذْوَادٌ وَ حَفَظَةٌ وَ رُوَّادٌ فَبِهِمْ مَلَأْتَ سَمَاءَكَ وَ أَرْضَكَ حَتَّى ظَهَرَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ فَبِذَلِكَ أَسْأَلُكَ وَ بِمَوَاقِعِ الْعِزِّ مِنْ رَحْمَتِكَ وَ بِمَقَامَاتِكَ وَ عَلَامَاتِكَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ أَنْ تَزِيدَنِي إِيمَاناً وَ تَثْبِيتاً يَا بَاطِناً فِي ظُهُورِهِ وَ ظَاهِراً فِي بُطُونِهِ وَ مَكْنُونِهِ يَا مُفَرِّقاً بَيْنَ النُّورِ وَ الدَّيْجُورِ يَا مَوْصُوفاً بِغَيْرِ كُنْهٍ وَ مَعْرُوفاً بِغَيْرِ شِبْهٍ حَادَّ كُلِّ مَحْدُودٍ وَ شَاهِدَ كُلِّ مَشْهُودٍ وَ مُوجِدَ «30» كُلِّ مَوْجُودٍ وَ مُحْصِيَ كُلِّ مَعْدُودٍ وَ فَاقِدَ كُلِّ مَفْقُودٍ لَيْسَ دُونَكَ مِنْ مَعْبُودٍ أَهْلَ الْكِبْرِيَاءِ وَ الْجُودِ يَا مَنْ لَا يُكَيَّفُ بِكَيْفٍ وَ لَا يؤين بِأَيْنٍ يَا مُحْتَجِباً عَنْ كُلِّ عَيْنٍ يَا ديموم يَا قَيُّومُ وَ عَالِمُ كُلِّ مَعْلُومٍ صَلِّ عَلَى عِبَادِكَ الْمُنْتَجَبِينَ وَ بَشَّرَكَ «31» الْمُحْتَجِبِينَ وَ مَلَائِكَتِكَ الْمُقَرَّبِينَ وَ بِهِمْ الصَّافِّينَ الْحَافِّينَ وَ بَارِكْ لَنَا فِي شَهْرِنَا هَذَا الْمُرَجَّبِ الْمُكَرَّمِ وَ مَا بَعْدَهُ مِنْ الْأَشْهُرِ الْحُرُمِ وَ أَسْبِغْ عَلَيْنَا فِيهِ النِّعَمَ وَ أَجْزِلْ لَنَا فِيهِ الْقِسَمَ وَ أَبْرِرْ لَنَا فِيهِ الْقَسْمَ بِاسْمِكَ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ الْأَجَلِّ الْأَكْرَمِ الَّذِي وَضَعْتَهُ عَلَى النَّهَارِ فَأَضَاءَ وَ عَلَى اللَّيْلِ فَأَظْلَمَ وَ اغْفِرْ لَنَا مَا تَعْلَمُ مِنَّا وَ لَا نَعْلَمُ وَ اعْصِمْنَا مِنَ الذُّنُوبِ خَيْرَ الْعِصَمَ وَ اكْفِنَا كَوَافِيَ قَدَرِكَ وَ امْنُنْ عَلَيْنَا بِحُسْنِ نَظَرِكَ وَ لَا تَكِلْنَا إِلَى غَيْرِكَ وَ لَا تَمْنَعْنَا مِنْ خَيْرِكَ وَ بَارِكْ لَنَا فِيمَا كَتَبْتَهُ لَنَا مِنْ أَعْمَارِنَا وَ أَصْلِحْ لَنَا خَبِيئَةَ أَسْرَارِنَا وَ أَعْطِنَا مِنْكَ الْأَمَانَ وَ اسْتَعْمِلْنَا بِحُسْنِ الْإِيمَانِ وَ بَلِّغْنَا شَهْرَ الصِّيَامِ وَ مَا بَعْدَهُ مِنَ الْأَيَّامِ وَ الْأَعْوَامِ يَا ذَا الْجَلَالِ وَ الْإِكْرَامِ.[12]
[1] . فضائل الأشهر الثلاثة، ص: 24
[2] . همان
[3] . بحار الأنوار (ط - بيروت)، ج94، ص: 47
[4] . إقبال الأعمال (ط - القديمة)، ج2، ص: 628
[5] . فضائل الأشهر الثلاثة، ص: 31
[6] . همان
[7] . فضائل الأشهر الثلاثة، ص: 24
[8] . فضائل الأشهر الثلاثة، ص: 30
[9] . النوادر(للأشعري)، ص: 17
[10] . كامل الزيارات، النص، ص: 172
[11] . كامل الزيارات، النص، ص: 182
[12] . مصباح المتهجد و سلاح المتعبد، ج2، ص: 803

در این مطلب در ابتدا روایاتی از منابع معتبر شیعه و سنی نقل می شود که ثابت می کند، منجی موعود از نسل پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله است) است.
سپس با روایات دیگر ثابت می شود که امام زمان از نسل امیرالمومنین و حضرت زهرا (علیهما السلام) می باشد.
تعداد این روایات در شیعه و اهل سنت به قدری زیاد است که کسی نمی تواند در آنها خدشه ای وارد کند.

از بررسی روایات نقل شده در خصوص مهدی موعود (عج) و نسبت او به خاندان پیامبر (ص)، روشن میشود که هیچگونه سند معتبر دال بر این نیست که مهدی موعود از نسل عباس، عموی پیامبر (ص) باشد.
روایتهای جعلی و نادرست بنی عباس که به نفع خودشان روایت کردهاند، نشان از تلاشی برای بهرهبرداری سیاسی از موضوع مهدویت دارند.
بررسی دقیق و معتبر احادیث نشان میدهد که مهدی موعود از نسل علی (ع) و فاطمه (س) است و ادعاهای بنی عباس در این خصوص رد میشود.

اسامی اصلی که برای مادر امام زمان (عج) ذکر شده است عبارتند از:
ملیکا: این نام به احتمال زیاد ترجمه عربی نام اصلی رومی ایشان بوده است.
نرجس: این نام به عنوان نام اصلی ایشان در بسیاری از روایات ذکر شده است.

در این مقاله با استناد به منابع شیعه و اهل سنت، به وضوح مشخص شد که امام مهدی (عجل الله تعالی فرجه) از نسل امام حسین (علیهالسلام) و فرزند امام حسن عسکری (علیهالسلام) است. اگرچه در برخی از روایات اهل سنت ادعا شده است که نام پدر امام زمان با نام پدر پیامبر (صلیاللهعلیهوآله) یکی است، این روایت به طور گسترده به عنوان جعلی شناخته شده و اهدافی مانند معرفی مدعیان دروغین مهدویت در آن دخیل بوده است.

در جمعبندی این متن، میتوان گفت با توجه به روایات معتبر و نقلهایی از بزرگان مانند شیخ صدوق، شیخ طوسی و طبری، حضرت نرجس (سلاماللهعلیها) بهعنوان شاهزادهای از روم معرفی شدهاند.

این مقاله تنها به روایاتی می پردازد که اثبات می کنند؛ منجی موعود از نسل امام حسین تا امام حسن عسکری (علیهم السلام) می باشد.

شبهه: امام زمان از نسل امام حسن (علیه السلام) است. 3 روایت در این زمینه نقل و بررسی شد.

عثمان بن سعید عَمری از برجستهترین شخصیتهای شیعه و نخستین نایب خاص امام مهدی (علیهالسلام) است که پیش از آغاز غیبت صغری، سالها در دوران امام هادی و امام حسن عسکری (علیهماالسلام) بهعنوان وکیل و مورد اعتماد کامل آنان فعالیت میکرد. لقبهایی مانند «السمّان» و «الزیّات» نشان میدهد که برای حفظ ارتباط پنهانی با امامان، شغل پوششی روغنفروشی را برگزیده بود. روایات متعدد از سه امام معصوم، وثاقت، امانتداری و جایگاه ویژه او را تأیید میکند؛ تا جایی که امامان تصریح کردهاند هرچه او بگوید و برساند، همان سخن و فرمان ایشان است.
نیابت خاص عثمان بن سعید با چهار دلیل مهم اثبات میشود: اجماع شیعه بر عدالت و نیابت او، تصریحات روشن امام حسن عسکری درباره جانشینی و وکالت وی، تأکید امامان بر وثاقت او و فرزندش، و استمرار توقیعات امام زمان (علیهالسلام) از طریق او با همان خط و نشانههای دوره امام عسکری (علیهالسلام). عثمان بن سعید چند سال پس از شهادت امام عسکری از دنیا رفت و در غرب بغداد، در مسجدی منسوب به خود، به خاک سپرده شد؛ آرامگاهی که تا امروز پابرجاست و محل زیارت شیعیان است.
كن أول من يكتب رسالة.