با توجه به جایگاه بنیادی اندیشه مهدویت در منظومه معارف اسلامی، این تفکر از همان قرن اول اسلامی مورد تحریف و سوء استفاده قرار گرفته و در طول تاریخ همواره مورد هجمه مخالفان بوده است.
میتوان شبهات وارد بر بحث مهدویت را در یک تقسیم کلان از حیث هدف به دو دسته تقسیم کرد:
شبهاتی برای انکار اصل مهدویت یعنی انکار ظهور منجی در آخرالزمان
این دست از شبهات بیشتر مربوط به خدا ناباوران و بعضی از مستشرقین است که با هدف قرار دادن ظهور منجی در آخر الزمان سعی در تخریب ریشه باورهای دینی و توحیدی دارند چرا که اصل باور به منجی در تمام ادیان ابراهیم امری مسلم است.
برای شناخت این دست از شبهات و پاسخ های آن ها به مقالات زیر مراجعه کنید:
شبهاتی مربوط به مهدی های دروغین
در این قسم اصل باور به ظهور منجی امری مسلم تلقی شده است لکن در بعضی از ضوابط و مصادیق آن به خطا رفته اند که صد البته این خطا های عمدی یا غیر عمدی در طول تاریخ خسارات بزرگی را بر مسیر هدایت بشر وارد کرده است.
از همان قرن نخستین که فرقه کیسانیه با باور به امامت محمد بن حنفیه به وجود آمدند تا امروز ها که فرقه های بابیت و بهایت که در زمان معاصر متولد شدند و همچنان فعالانه در پی جذب افراد هستند، سعی بر سوء استفاده از باور مهدویت دارند تا به مقاصد دنیوی خود دست یابند.
جهت شناخت فرقه های انحرافی و باور های آن مقالات زیر را مطالعه بفرمایید:
به نظر نشناختن صحیح امام علیه السلام علت اصلی فریب خوردن مردمان به سبب این فرقه ها و جریان های انحرافی است چرا که بعد از بررسی اشخاص فریب خورده به این نکته پی می بریم که به هیچ عنوان شناخت صحیح از باور مهدویت نداشته اند و به همین جهت است که در روایات ما شناخت صحیح امام را از مهمترین وظایف زمان غیبت شمرده اند چرا که بدون آن امکان ثبات قدم در راه ولایت وجود ندارد.
و در مرتبه بعدی دنیا طلبی یعنی سوء استفاده از باورهای دینی برای کسب دنیا موجب پیروی از این فرقه های انحرافی است که در کلامی کم نظیر از حیث ایجاز و معنی امام علی بن الحسین سلام الله علیهما فرمودند:
حُبُّ الدُّنْيَا رَأْسُ كُلِّ خَطِيئَة
محبت دنیا اصل همه ی گناهان می باشد.
برای این که با نحوه عملکرد مدعیان دروغین مهدویت بیشتر آشنا بشوید به مقالات زیر مراجعه کنید:
در این مطلب در ابتدا روایاتی از منابع معتبر شیعه و سنی نقل می شود که ثابت می کند، منجی موعود از نسل پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله است) است.
سپس با روایات دیگر ثابت می شود که امام زمان از نسل امیرالمومنین و حضرت زهرا (علیهما السلام) می باشد.
تعداد این روایات در شیعه و اهل سنت به قدری زیاد است که کسی نمی تواند در آنها خدشه ای وارد کند.
از بررسی روایات نقل شده در خصوص مهدی موعود (عج) و نسبت او به خاندان پیامبر (ص)، روشن میشود که هیچگونه سند معتبر دال بر این نیست که مهدی موعود از نسل عباس، عموی پیامبر (ص) باشد.
روایتهای جعلی و نادرست بنی عباس که به نفع خودشان روایت کردهاند، نشان از تلاشی برای بهرهبرداری سیاسی از موضوع مهدویت دارند.
بررسی دقیق و معتبر احادیث نشان میدهد که مهدی موعود از نسل علی (ع) و فاطمه (س) است و ادعاهای بنی عباس در این خصوص رد میشود.
اسامی اصلی که برای مادر امام زمان (عج) ذکر شده است عبارتند از:
ملیکا: این نام به احتمال زیاد ترجمه عربی نام اصلی رومی ایشان بوده است.
نرجس: این نام به عنوان نام اصلی ایشان در بسیاری از روایات ذکر شده است.
در این مقاله با استناد به منابع شیعه و اهل سنت، به وضوح مشخص شد که امام مهدی (عجل الله تعالی فرجه) از نسل امام حسین (علیهالسلام) و فرزند امام حسن عسکری (علیهالسلام) است. اگرچه در برخی از روایات اهل سنت ادعا شده است که نام پدر امام زمان با نام پدر پیامبر (صلیاللهعلیهوآله) یکی است، این روایت به طور گسترده به عنوان جعلی شناخته شده و اهدافی مانند معرفی مدعیان دروغین مهدویت در آن دخیل بوده است.
در جمعبندی این متن، میتوان گفت با توجه به روایات معتبر و نقلهایی از بزرگان مانند شیخ صدوق، شیخ طوسی و طبری، حضرت نرجس (سلاماللهعلیها) بهعنوان شاهزادهای از روم معرفی شدهاند.
این مقاله تنها به روایاتی می پردازد که اثبات می کنند؛ منجی موعود از نسل امام حسین تا امام حسن عسکری (علیهم السلام) می باشد.
شبهه: امام زمان از نسل امام حسن (علیه السلام) است. 3 روایت در این زمینه نقل و بررسی شد.
عثمان بن سعید عَمری از برجستهترین شخصیتهای شیعه و نخستین نایب خاص امام مهدی (علیهالسلام) است که پیش از آغاز غیبت صغری، سالها در دوران امام هادی و امام حسن عسکری (علیهماالسلام) بهعنوان وکیل و مورد اعتماد کامل آنان فعالیت میکرد. لقبهایی مانند «السمّان» و «الزیّات» نشان میدهد که برای حفظ ارتباط پنهانی با امامان، شغل پوششی روغنفروشی را برگزیده بود. روایات متعدد از سه امام معصوم، وثاقت، امانتداری و جایگاه ویژه او را تأیید میکند؛ تا جایی که امامان تصریح کردهاند هرچه او بگوید و برساند، همان سخن و فرمان ایشان است.
نیابت خاص عثمان بن سعید با چهار دلیل مهم اثبات میشود: اجماع شیعه بر عدالت و نیابت او، تصریحات روشن امام حسن عسکری درباره جانشینی و وکالت وی، تأکید امامان بر وثاقت او و فرزندش، و استمرار توقیعات امام زمان (علیهالسلام) از طریق او با همان خط و نشانههای دوره امام عسکری (علیهالسلام). عثمان بن سعید چند سال پس از شهادت امام عسکری از دنیا رفت و در غرب بغداد، در مسجدی منسوب به خود، به خاک سپرده شد؛ آرامگاهی که تا امروز پابرجاست و محل زیارت شیعیان است.
